Speaking Images

Ik houd van studies met een duidelijk doel. Ik word jurist, mijn zus wordt dokter en twee van mijn huisgenoten worden leraar. Dat weet je al als je hen vraagt welke studie ze (gaan) doen. Maar er zijn ook studies waarbij ik geen idee heb wat je ermee moet. Vaak studies met lange namen waarin de woorden “management” of “business” of zoiets in voorkomen.

Een andere is communicatiewetenschappen. Zoveel mensen studeren het, maar ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die tegen mij zei: “Deze functie heb ik te danken aan mijn studie communicatiewetenschappen.” Is communiceren echt iets wat je moet leren? Da’s een retorische vraag. Is communiceren iets wat je alleen kan leren op universitair niveau? Blijkbaar wel, kwam ik laatst achter. Communiceren is voor sommige mensen echt heel moeilijk.
Vroeger, zo’n twee weken geleden, woonde ik met mijn huisgenootjes in een studentenhuis. Elke keer als een nieuwe bewoner zich ging inschrijven bij de gemeente, kreeg hij of zij steevast te horen: “O ja, dat is dat studentenhuis aan de …-weg.” Alle baliemedewerkers bij burgerzaken zijn op de hoogte van het bestaan van ons studentenhuis. De wijkagent (werkt die niet ook voor de gemeente?) was niet op het hoogte van het bestaan van ons studenten huis. Kan gebeuren, maar is het niet de taak van de gemeente om zulke dingetjes door te communiceren? Nou ja, het vereist niet voor niets een universitaire studie.
We kregen bezoek van twee meneren van de woningbouwstichting met een brief. Of we alsjeblieft ons huis wilden verlaten, want het was een bedrijfspand. We kregen een dag om alle spulletjes te pakken en onze ouders te verheugen met het nieuws dat hun kleine spruit weer thuis kwam wonen en of ze de fitnessapparaten in onze oude kamertjes toch weer even wilde verruilen voor een bedje. De dag erna kwamen de twee meneren weer terug om wat aantekeningen te maken. En om ons te zeggen dat heel misschien een deel van het huis wel woonruimte was en dus bewoond mocht worden. Ze wisten het niet zeker, want ze hadden ook alleen maar de brief op gesteld.  Communicatieproblemen? Dus moesten we er zelf achteraan bellen, want communicatie is toch echt een universitaire studie waard, dus dat laat je dan ook over aan studenten.
Communiceren is niet eenvoudig, communiceren moet je leren. Voor studenten communicatiewetenschappen is er in ieder geval een goed toekomstperspectief en ik hoop dat ook over een aantal jaren, als ik weer eens iemand van de gemeente spreek, te horen: “Deze functie heb ik te danken aan mijn studie communicatiewetenschappen.”

Voor wie denkt dat ie iets gemist heeft en zich afvraagt hoe het bericht “er staat hier een studentenhuis” van de wijkagent bij de gemeente is gekomen? De wijkagent heeft het doorgecommuniceerd aan de brandweer, de brandweer heeft het doorgecommuniceerd aan de woningbouwstichting. Ja, dan kunnen ze het wel.

Sommige mensen kunnen goed met hun apparaten over weg. Andere wat minder. Mijn zus had met name in de beginjaren een haat-liefdeverhouding met haar computer. Gelukkig zijn computers bij mij geen probleem. En ik heb ook geen haat-liefdeverhoudingen. Mijn verhouding met mijn printer is gewoon pure haat.

Na een anderhalve maand hard werken had ik eindelijk de conceptversie van mijn scriptie af. Anderhalve maand in de bieb zitten en met name de laatste week recorduren draaien. Huisgenoten hoefde zich nog net niet opnieuw aan mij voor te stellen, maar het had niet veel gescheeld. En dan denk je, als je het laatste woordje hebt getypt, 2,5 uur bezig bent met alle voetnoten verwerken en de inhoudsopgave klaar hebt, dat het harde werk erop zit. Niet dus, dan begint de ellende pas. Dan moet er namelijk geprint worden.
Mijn printer heeft altijd zijn momentjes gehad, maar over het algemeen deed ie uiteindelijk wel wat ik wil. Maar ja, over het algemeen heb ik ook nooit haast met printen. Op weg naar huis nog even snel naar de kantoorvakhandel voor wat papier. Papier in de lade en ‘print’! Verrek, denk ik nog, hij doet het. En soepeltjes, dus ik snel even wat te drinken inschenken. Als ik me weer omdraai, zie ik dat de tekst op de velletjes lichtgrijs is. Inkt op. Niet dat mijn printer dat even doorgeeft, nee hoor, die print gewoon vrolijk door. Dus ik de boel annuleren, op de fiets weer naar de kantoorvakhandel (ben vrolijk begroet door het meisje dat me herkende) en weer terug naar huis. Klep open, oude cartridge eruit en nieuwe erin. Helaas zit het nieuwe inktdoosje er niet goed genoeg in, want de printer gooit hem eruit. En vervolgens gaat het houdertje van links naar rechts en weer naar links, maar staat niet even stil om de nieuwe cartridge er weer in te doen. Na wat gebruik van woorden die in de kerk verboden zijn, die eindelijk de nieuwe cartridge erin. Gaat dat ding eerst een proefpagina printen en die moet ik vervolgens nog scannen. Mooi niet, denk ik: PRINTEN! Mooi wel, denkt dat monster en hij gooit er nog een proefpagina uit. Vooruit dan maar, proefpagina onder de scanner en op het knopje drukken. Gebeurt er niks. ‘Nou hoeft het niet meer’, lijkt ie wel te denken. Maar printen, ho maar.
Ik schenk mezelf nog maar iets te drinken in en ga eens kijken waarom hij niet wil printen. O ja, meneer heeft alles geannuleerd. Annulering opheffen en dan nog eens op printen klikken. Het blijft stil. 2 seconden, 3 seconden, 4 seconden… en ja na 5 seconden doodse stilte gaat ie printen. Eindelijk rolt de eerste kopie eruit. Nou ja, tot pagina 19. Dan gaat hij ineens alleen maar lege pagina’s er door heen rollen. Denk aan een tekenfilm waarin een op hol geslagen printer als een gek papier spuwt en dan zal ik je zeggen: het kan ook in real life. ‘Papier is op’, geeft mijn duivel in printergedaante door. Inkt niet, maar papier weer wel. Ja, logisch dat het op is, je hebt alles er zelf uit gegooid! Nieuw papier in de lade, oppassen dat ik niet gebeten wordt en hopen dat de laatste pagina’s geprint kunnen worden. Dat lukt. Mooi, de eerste versie is klaar. Nu de tweede nog, hoewel ik er sterk aan begin te denken om mijn begeleider maar een digitale versie toe te sturen. Toch nog maar eens een poging doen. Lade vullen met papier, op print drukken en ja, de eerste drie pagina’s gaan goed. Daarna gaat mijn persoonlijke werktuig uit hel propjes spugen. Een geluk: mijn printer heeft geen speeksel klieren, dus de verkreukte vellen zijn in ieder geval niet klef. Boel annuleren, nieuw papier erin en met mijn samoerai zwevend boven het helse apparaat druk ik nogmaals op print. Nee, geen zin. Stekker eruit, stekkers erin, nogmaals de opdracht doorgeven en ja hoor, anderhalf uur later zijn dan ook de laatste velletjes geprint.

Maar dan is het nog niet eind goed, al goed. Een nietje en 55 pagina’s is een onmogelijke combinatie ontdek ik.  Dus, fiets weer van het slot en al snel sta ik voor de derde keer in de kantoorvakhandel, ditmaal met een blauw mapje. “Dit is de laatste keer, hoor”, zeg ik tegen het meisje achter de kassa als ze me voor de derde keer helpt. “Ach joh, ik begon het net gezellig te vinden”, antwoordt ze. Ja, zij wel.

Een van mijn goede eigenschappen is dat ik me niet snel laat ompraten door ledenwervers. Een beetje bijdehand zijn, levert op dit punt vele voorbeelden op, want hoe mooi het verhaal van de AD, unicef, kankerbestrijding of WNF ook is, mij krijgen ze niet te pakken. Sowieso wil ik als beetje rechtenstudent natuurlijk eerst uitgebreid een contract doorlezen, doorspitten op ongeldige algemene voorwaarden en bekritiseren voordat ik me ergens tot verplicht. Bovendien is het ook een sport om altijd een net iets vlottere babbel te hebben dat de ronselaar.

In Rotterdam spreekt een jongen me aan. “Hoi, mag ik me even voorstellen? Ik ben ??? en dit is Simba”. De jongen wiens naam ik alweer vergeten ben, laat me een afbeelding zien van leeuw die achter een antilope aanzit. “Simba wordt bedreigd door stropers, maar jij kan hem helpen. Als jij maandelijks vier euro doneert aan het WNF, dan kan jij Simba redden!” Ik kijk nog eens naar de leeuw die achter de antilope aanzit. Geen stroper te zien. Alleen een leeuw en een antilope. Dus ik zeg: “Maar als ik Simba red, dat eet Simba Bambi op.” De jongen kijkt van mij naar de afbeelding en weer terug naar mij. Ook hij ziet dat die kans er dik in zit. “Dat vind ik wel heel zielig voor Bambi”, dik ik het verhaal nog even aan. Gelukkig is deze jongen snel van begrip; ik ben een verloren zaak, hij zal nooit mijn donorzieltje winnen.
Voor alle gevallen die niet zo voor de hand liggend zijn, heb ik natuurlijk een hele rits excuses klaar staan. “Ik moet naar college”, werkte altijd heel goed als ze me in het centrum aanspraken. Dat ik altijd te vroeg ben en dat de colleges echt niet om half 3 beginnen, weten de meeste ledenwervers niet. Een andere favoriet is “Ik doneer al iedere maand”. Deze klinkt misschien heel hard, maar aangezien de ronselaar je nauwelijks meer aankijkt als hij zegt :”heel goed van je!” omdat hij alweer op zoek is naar zijn volgende slachtoffer is mijn schuldgevoel niet zo groot.
Tot nu toe is er slechts een organisatie waarvan ik nog niet heb kunnen winnen. Een organisatie die zo hard is in hun ledenwerving, dat ik denk dat niemand daar onderuit kan komen. De Universiteit Utrecht.
Vandaag ontving ik een brief van de UU. “Hierbij benoem ik u tot lid….”. Huh? Lid? Lid waarvan? Heb ik me opgegeven ergens voor? Huisgenoten kijken me al aan. “Zo, jij bent dronken geweest als je je dat niet meer kan herinneren”, zegt er een. Maar ik drink niet. Ik lees de brief nog eens door. Ik zoek het internet af naar aanwijzingen. Ik stuur mailtjes waarin ik vraag om antwoorden. Ik zoek zelfs mijn mailbox door naar eventuele verzonden aanmeldingen. Maar het levert niets op. Ik ga steeds meer aan mezelf twijfelen. Kan het zijn dat ik heb geslaapwandeld? Ben ik echt dronken geweest? Tegelijkertijd begin ik ook een beetje trots op mezelf te worden. Ik moet nogal van de wereld zijn geweest als ik me dit niet meer herinner. Maar in die staat kan ik wel hele goeie sollicitatiebrieven schrijven, zo goed dat ik zelfs word aangenomen! Maar waarom zijn dan alle sporen gewist?

Eindelijk komt het verlossende antwoord: men is gewoon vergeten om me te vragen of ik wel lid wil worden. Gelukkig het ligt dus niet aan mij. Toch een sterk staaltje ledenwerving: Je bent lid. Punt. Ik denk alleen niet dat het WNF hiermee weg zou komen…

Soms heb je van die dingen waarvan je denkt: “waarom”? Bureaucratie is er een van. Zeker als je ziet dat het veel makkelijker kan.

Sinds dit jaar ben ik mijn nagekeken papers aan het sparen. Tijdens mijn bachelor heb ik daar nooit bij stil gestaan. Nooit een paper opgehaald. Een voldoende is een voldoende en daarmee was het vak afgesloten. Totdat ik mijn portfolio moest maken. Ineens had ik bewijsstukken nodig van de gevolgde vakken, wat inhield dat ik mijn papers met aantekeningen van de docent moest laten zien. Fijn dat je dat soort dingen ook pas aan het einde van je studie te horen krijgt…
Maar dit jaar een goede start gemaakt met het ophalen van een kopietje van mijn paper. Ik ben heel wat keren op het secretariaat van rechtstheorie geweest, snuffelen in de kartonnen bak naar een stuk papier met mijn naam erop. Vervolgens keek ik een van de medewerkers lief aan en even later wandelde ik naar buiten met een kopietje. Appeltje eitje.
Bij privaatrecht gaan ze iets anders te werk. Toen ik zei dat ik graag een kopie wilde van mijn paper, kreeg in een  aanvraagformulier onder mijn neus geduwd. Naam, studentnummer en vak invullen. Vervolgens moest ik ook nog 50 eurocent betalen, zodat ik mijn paper pas drie werkdagen later kon ophalen. Het voelde alsof ik mijn paarse krokodil kwam ophalen. “Hij staat daar in de hoek”.
Het verhaal wordt nog leuker. Het is altijd fijn om papers door te lezen om te zien of je de stof wel goed hebt begrepen. Zo niet, dan weet je waar je nog aan moet werken voor het tentamen. Maar dan moet wel de planning een beetje kloppen. Ik kon mijn paper woensdag of donderdag inzien. Dat betekent als iemand, net zoals ik, om een kopietje heeft gevraagd, hij drie werkdagen moet wachten. De nabespreking van de paper was op maandag. Wie goed kan rekenen, begrijpt dat als je op donderdag het aanvraagformulier hebt ingevuld, je weinig paper hebt om te bespreken op maandag. Vervolgens is dinsdag het tentamen, van half 9 tot half 11. Aangezien je je paper pas kan ophalen als de kantooruren van start zijn gegaan, wat om 9 uur is, betekent dat dat je je paper pas na je tentamen kan bekijken…

Ligt het nu aan mij, of wordt hier inderdaad een beetje ondoordacht te werk gegaan? Ach, wat kan ik zeggen? Het bewijst maar weer dat alle slimme mensen bij rechtstheorie zitten!